Éditions du Dialogue
Działalność paryskiego Éditions du Dialogue, założonego w połowie lat 60. XX w. przez zgromadzenie księży pallotynów jako Société d’Éditions du Internationales, rozwinęła się znacząco głównie za sprawą ks. dr. Józefa Sadzika (1933–1980).
W 1965 r., po zakończeniu soboru watykańskiego II, w związku z możliwością większego otwarcia kościoła katolickiego ks. Sadzik przemianował wydawnictwo i ukierunkował jego działalność na propagowanie soborowego nauczania. W serii „Znaki czasu” w latach 1967–1993 ukazało się 56 książek, w tym pierwsze polskie wydania dzieł najbardziej poważanych teologów, takich jak Hans Urs von Balthasar, Henri de Lubac czy Karl Rahner.
Działalność wydawniczą księży pallotynów charakteryzował wysoki poziom edytorski, techniczny i graficzny. Pod kierownictwem ks. Sadzika ukazało się łącznie około 150 pozycji, drukowanych w dobrze wyposażonym zakładzie Imprimerie de Busagny w Osny niedaleko Paryża. Poza pracą w wydawnictwie ks. Sadzik zajmował się też stworzonym przez siebie Centrum Dialogu (Centre du Dialogue) w paryskiej siedzibie pallotynów przy rue Surcouf, gdzie prowadził działalność skupiającą środowisko polonijne. Do kaplicy pełniącej również funkcję sali spotkań zapraszał wybitnych artystów, intelektualistów i polityków; projekty realizowała tam m.in. Alina Szapocznikow (rzeźba głowy Chrystusa) i Jan Lebenstein (witraż ze scenami z Apokalipsy św. Jana).
W latach 1965–1993 Roman Cieślewicz projektował okładki i obwoluty do większości książek wydawanych przez Éditions du Dialogue, także po śmierci księdza Józefa Sadzika (1980). Łącznie powstało ok. 80 projektów, w tym 48 okładek serii wydawniczej „Znaki czasu”. Podkreślić należy niezwykłą dbałość edytorską wydawnictwa, które znane jest m.in. z bibliofilskich edycji Księgi Hioba (1981) i Apokalipsy (1986), przełożonych z hebrajskiego i greckiego przez Czesława Miłosza i zilustrowanych przez Jana Lebensteina.
Zlecenia dla Éditions du Dialogue to jedne z pierwszych realizacji Cieślewicza we Francji. Jego nowatorskie projekty okładek i obwolut książkowych wyróżniały się na tle tradycyjnie opracowywanych edycji książek o tematyce teologicznej i religijnej, realizowanych w Polsce. Cieślewicz dobrze wykorzystał możliwości poligraficzne paryskiego wydawcy. Seria „Znaki czasu” to przykład konsekwentnego stosowania identyfikacji wizualnej, wykorzystywanej w serii wydawniczej przez trzydzieści lat.
Bibliografia:
A. Grabowska-Konwent, Okładki dla wydawnictwa Éditions du Dialogue [w:] Roman Cieślewicz 1930–1996 [katalog wystawy w Muzeum Narodowym w Poznaniu, 19.02–02.04.2006], Poznań 2006, s. 181.