Oséelisques
Tytuł serii to stworzony przez grafika neologizm, łączący słowa odalisque (odaliska) i osé (śmiały, ryzykowny).
Autor połączył wycinki fotografii z pism erotycznych, fragmenty reprodukcji dzieł malarskich dawnych mistrzów oraz inne motywy zaczerpnięte ze współczesnej ikonografii reklamowej. Dodatkowo wprowadzone do kompozycji szerokie czerwone, czarne lub niebieskie linie podkreślają podziały płaszczyzny i stanowią wyrazisty graficzny element dynamizujący lub równoważący dane przedstawienie. Tych 28 kolaży to jedne z ostatnich prac Cieślewicza.
Zaprojektowany przez niego katalog towarzyszył wystawie, która odbyła się w Galerie de France w Paryżu już po śmierci artysty (29.11.1997–24.01.1998). Reprodukcjom 13 kolaży z cyklu „Oséelisques” towarzyszy krótki tekst z 1994 r., w którym Cieślewicz podał definicję oseliski: „1. Kobieta pomiędzy 14 a 50 rokiem życia, już powielana w druku, dobrze się prezentująca, czująca się dobrze w każdym możliwym położeniu, połączona przy pomocy kleju z elementami geometrycznymi i graficznymi, wybranymi i przyciętymi przez twórcę fotomontaży bez żadnej ukrytej myśli. 2. Oseliski mogły być malowane przez mistrzów XV w. i późniejszych. Ale w żadnym przypadku nie mogły być opracowane przez nędzne maszyny, zwane komputerami, ponieważ oseliska nie jest p... pseudopostępu benettonizacji ziemi w 1995 r. 3. Słowo oseliska jest własnością Romana Cieślewicza i nie może występować jako nazwa odzieży, nocnego klubu, rubryki prasowej lub programu telewizyjnego”[1].
Bibliografia:
Z. Schubert, Spuścizna po Cieślewiczu, „Art & Business”, 3, 1988, s. 44–45.
A. Grabowska-Konwent, Oséelisques [w:] Roman Cieślewicz 1930–1996 [katalog wystawy w Muzeum Narodowym w Poznaniu, 19.02–02.04.2006], Poznań 2006, s. 175–177.
Oséelisques [w:] Roman Cieslewicz. La fabrique des images. Volume 1 [katalog wystawy w Musée des Arts Décoratifs, Paris, 3.05–23.09.2018], éd. A. Gastaut, Paris 2018, s. 128–129, Volume 2, s. 152–155.
[1] Z. Schubert, Spuścizna po Cieślewiczu, Art & Business, 3, 1998, s. 45.