Kamikaze 3. Revue d'information panique et de Roman Cieslewicz

Ostatni numer został wydany po śmierci Cieślewicza, który zmarł nagle, krótko po swoich 66. urodzinach, w czasie których rozmawiał z zespołem Galerie du Jour Agnès B o projekcie wystawy w związku z wydaniem kolejnego numeru „Kamikaze”. Ostatni numer był właściwie ukończony. Do publikacji doszło w kolejnym roku po spotkaniu Margo Rouard-Snowman, Michela Maidenberga, Jeana-Christophe’a Bailly’ego i Chantal Petit Cieslewicz, którzy ostatecznie dokonali wyboru plansz do druku, zgodnie z pozostawionymi wskazówkami w projekcie.
Wewnątrz, obok tekstu wstępu autorstwa Véronique Petit, pojawiają się okładki wszystkich trzech numerów z nadrzędnymi hasłami: „entendre, voir, sentir”. Kierując uwagę czytelnika na trzy zmysły – ucho, oko i węch – autor odwoływał się do podstawowych zmysłów człowieka, które pozwalają mu funkcjonować w świecie. Ważne, aby były one maksymalnie wyostrzone. Sposób prowadzenia wizualnej narracji, opierającej się na kontraście znaczeniowym i wizualnym, sprzyjał pogłębianiu informacji.
O ostatnim numerze, jeszcze na etapie przygotowa, sam Cieślewicz mówił:

Poświęcony on będzie w całości problemom istniejącym aktualnie na Wschodzie: od Jugosławii począwszy, a na Albanii skończywszy. Naturalnie będzie to jednocześnie panorama takich problemów jak AIDS czy Somalia, ale pokazanych inaczej, niż robią to media czy zawodowi politycy. Będą to syntetyczne obrazy, a nie gadanina. (J. Sitkowska, Wywiad z Romanem Cieślewiczem, [w:] „Projekt”, 202–203 (1995), s. 65)

Kontrast znaczeniowy działa silnie w zestawieniu fotografii ukazujących dzieci z uniesionymi rękoma. Jedno z nich to niemieckie dziecko w nazistowskim mundurze z ręką w geście „Heil Hitler!”, drugie – żydowski chłopczyk prowadzony na zagładę i poddany rozkazowi „Hände hoch!”.
Symboliczna praca poświęcona jest dwóm postaciom znaczącym dla Związku Radzieckiego – Borysowi Jelcynowi („Le dictateur”) i Włodzimierzowi Majakowskiemu („Le Poete”). Zdjęcie ukazuje twarz Jelcyna, który ociera sobie chusteczką „czerwoną” ślinę padającą na niego z ust Majakowskiego, którego głowa ukształtowana jest przez graficzną czerwoną plamę. Owa rewolucyjna, symboliczna czerwień, niosąca kiedyś nadzieję na powstanie nowego, silnego państwa, staje się w tym ujęciu czymś przeszkadzającym, „brudnym”. Poeta wykrzykuje „czerwienią” słów prosto w twarz dyktatora ideały utopijnej rewolucji.